Waterkant Paramaribo: die speciale sfeer:

waterkantDe sfeer

Wat is het toch met sfeer. Een ongrijpbaar begrip. Het is er of het is er niet. Het spreekt je aan of niet. Het is niet helemaaal hetzelfde als ambiance. Ambiance is de aankleding van de omgeving en kan aan een bepaalde sfeer bijdragen, of juist niet. Ik reken de aanwezige personen ook tot de ambiance, aangezien ze deel uitmaken van de directe omgeving. En de aanwezige mensen bepalen voor een belangrijk deel de sfeer die ontstaat.

De waterkant

Neem nu de eerste tent aan de waterkant in Paramaribo, komende vanuit de Nationale Assemblee en het fort. Daar heerst sfeer. Hetzelfde geldt voor de middelste. Elk heeft een aparte sfeer, waar je van houdt, of niet. Maar het is er echt en je voelt het onmiddellijk als je er bent. De eerste is mijn favoriet.

De ambiance

Er staat een verzameling rode tuinmeubelen en ietwat verweerde parasols met Parbo-logo. Links gras en een muziektent die bijna nooit in gebruik is. Recht vooruit de Surinamerivier met een laag afbrokkelend betonnen muurtje tegen springvloed, ook door zon aangetast rood met Parbo-logo. Felle buien al de hele dag, maar de afdakjes en de parasols zijn waterproof, en het is er tenminste lekker koel. De muziek. Grote luidsprekers verpakt in getapete vuilniszakken  staan incognito buiten naast de vuilnistonnen. Er klinkt altijd pittige Soulmuziek. James Brown. Nu Curtis Mayfield. De liedjes komen in strak tempo voorbij. Opening met If there’s a Hell Below We’re All Going To. Freddie’s Dead. Pusherman. Ja, pusherman: ain’t i clean, bad machine super cool, super mean Dealin’ good, for the man Superfly, here i stand secret stash, heavy bread baddest bitches, in the bed Rechts naast zijn gebouwtje staat de regisseur van dit alles, een karakter op zich. Altijd bezig. Lichtbruine Creoolse man van boven de vijftig. Geen grammetje vet, gemiddelde lengte, taai gezicht, streng brilmontuur, jaren 70 pet op zijn hoofd. Mr. Soul himself.  Alle bezoekers onderwerpen zich vanzelfsprekend aan zijn gezag en gedragen zich voorbeeldig, tot aan de bedelende honden en dito duiven toe. Het is alsof die paar tiental vierkante meter bij een ander Suriname horen. Misschien wel een lang vervlogen Suriname. Net onder het afdak en beschermd tegen de stortbuien, zittend op stoelen naast de liggende vriezer: twee types van hetzelfde kaliber. Streng kijkende creolen die hun biertje op de vriezer neerleggen en die zonder verzoek en zonder hun gesprek te onderbreken meteen weghalen als de eigenaar even de vriezer in moet. In een vloeiende beweging: fles en glazen weg, vriezer open, vriezer dicht, alles terug. Hun blik op oneindig, de samenleving bekritiserend. Zelfs Mr. Soul wordt in zijn bijzijn onder de loep genomen en krijgt erna de gelegenheid zich te verweren. Een jonge blakaman, modieus gekleed, dreads in een vlecht, beweegt zich een beetje moeilijk voort op twee krukken. Zijn benen zijn veel te kort, hij is gehandicapt, maar draagt zijn handicap met waardigheid en de glimlach op zijn gezicht is echt. Er volgt een geanimeerd gesprek met mr. Soul. Na afloop krijgt hij twee sigaretten, een begripvolle blik en een aantal warme schouderkloppen. Een oudere creool van boven de zestig, goed gekleed, voorzichtig mr. Soul verzoekend met zijn ogen. Schaamt zich zichtbaar. Hij krijgt een lekkers, daarna een hand en een schouderklop. Drie hippe Indiaanse tienerjongens drinken een djogo op de trappen van de muziektent leeg, leggen de lege fles keurig in een van de opgestapelde kratten neer en lopen de stad in. Een gezinnetje drinkt en eet wat. Twee oudere creoolse mannen aan een tafeltje vergelijken met luide stem de plussen en minnen van Nederland en Suriname. Naast hen staat een blank aandoende kerel in wit linnen, zelfde leeftijd, gezet. Praat onder meer Surinaams terug, maar met een hoorbaar Nederlands accent. Alleen de hoed ontbreekt nog. Een slanke man van gemengde komaf beent ijverig rond en gaat ergens zitten. Ondanks een geamputeerde onderarm tekent hij portretten. Heeft zichzelf van ondervoede zwerver opgewerkt naar gerespecteerd artiest, schijnt het. Gewoonlijk gebruikt hij er zijn biertjes en discussieert met vaste gasten. Had je een portret gewild? Hij vraagt nooit bezoekers om zijn diensten. Jij loopt naar hem toe, maakt oogcontact en vraagt zachtjes of hij tijd heeft voor een portret. Hij knikt dan bedachtzaam, drinkt in een teug de rest van zijn biertje leeg, excuseert zich en komt naar je toe met zijn spullen. Op deze paar tiental vierkante meters soevereine Republic of Groove verlaagt niemand zich, hier heerst gerechtigheid en the Spirit of Soul. De sfeer: niet te betalen*.     *In 2013 heeft de regering, vrij plotseling en zonder ruggespraak, bij wijze van daadkracht, de waterkant en het Onafhankelijkheidsplein opnieuw ingericht. Gelukkig is deze sfeerbeschrijving voor het nageslacht bewaard gebleven!

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Los het sommetje op Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Top