Sydney

syd02

“Waar maak je een foto van?” Roept een donkere, kale man met een blauwe Albert Heijn-tas naar me toe, terwijl ik in de avondschemering in een verkeerstunneltje met  mijn statief sta. Het klinkt als een Antilliaans accent. “Kom kijken, want ik kan het je niet uitleggen” roep ik terug. Ik heb geen zin om het effect van een lange sluitertijd op achterlichten van auto’s die door het tunneltje rijden, uit te leggen. “Echt? Mag dat?” “Ja, kom kijken” roep ik terug.

Hij lijkt niet echt onder de indruk. Ik ook niet, want er mist nog wat aan de compositie. “Weet je wat ik het mooist vind? De Erasmusbrug! net een mooie zwaan!” Zijn ogen beginnen te sprankelen. “Ja, die is mooi, daar heb ik pas ook foto’s van gemaakt”  zeg ik. “Oké, fijne avond verder!” roept hij, en loopt weg.

Als ik wat later heb ingepakt en naar mijn fiets wil lopen, zie ik hem weer zitten, nu aan het picknicktafeltje met uitzicht op de kolossale gebouwen aan het water. Rode capuchonshirt aan, bierblik in zijn hand. “Ben je lekker aan het picknicken?” vraag ik hem lachend.

Hij lacht terug en we raken aan de praat. Hij blijkt geen Antilliaan te zijn, wel heeft hij even op Aruba gewoond. Zijn vader is Colombiaans, moeder Venezolaanse. Op zijn veertiende is hij met zijn moeder naar Nederland gekomen. Ik vraag hem hoe oud hij is. “zesenveertig jaar” lacht hij. Het hadden er makkelijk tien  jaar minder kunnen zijn. Dat zeg ik hem ook, met opgetrokken wenkbrauwen van verbazing. “Ja, dat had je niet gedacht, he?” lacht hij. Zijn naam is Sydney.

“Waarom blijf je hier?” vraag ik voorzichtig. “Ik ben net uit de gevangenis”. Na bijna vier jaar. In totaal twaalf jaar in gevangenissen doorgebracht, in Duitsland, België en Nederland. Als kind in gevangenissen in Colombia en Venezuela. “Echt,  in Venezuela ga je gewoon de gevangenis in, al ben je kind”. In gesloten ruimtes slapen lukt niet meer, vandaar dat hij buiten slaapt. Dat heeft hij ook met de reclassering afgesproken. Het is vanavond een warme zomeravond, dus is buiten slapen op zich geen straf.

Soms heeft hij last van dronken uitgaanspubliek. Een groepje van zes jongeren heeft hem  een keer bijna onder geplast, maar hij verkoos geen confrontatie en is weggelopen. “Kijk die buitenlander nu weglopen” riep een meisje hem nog na, vertelt hij. Het prettigst aan buiten slapen vindt hij de stemmen van voorbijgangers die hem gezelschap houden wanneer hij ‘onder de grond ligt’.  Het is zijn speciale plekje en hij wil niet vertellen waar het precies ligt. Verliefde koppels die hand in hand lopen: “Dat doet pijn als ik het zie”. Het bier verdooft en dat heeft hij nodig, vertelt hij. Maar hij is niet dronken.

De Erasmusbrug heeft een speciale plaats in zijn leven. Een vriend van hem is er een paar jaar geleden van af gesprongen. Zelfmoord kleeft aan hem. Ook zijn moeder heeft tien jaar geleden een eind aan haar leven gemaakt.

Met weemoed in de ogen vertelt hij dat hij zijn ziel aan zijn Russische ex-vriendin en moeder van zijn laatste kind heeft gegeven. “Niet mijn hart, maar mijn ziel”. “Heel gevaarlijk” vindt hij zelf, “want je ziel geef je aan een geloof, niet aan een persoon”. Soms gaat hij naar de stad waar ze woont om in een park te zitten waar vanuit hij haar appartement kan zien. Met de vijf moeders van zijn overige acht kinderen heeft hij die band niet. Zijn kinderen durft hij ook niet onder ogen te komen, omdat hij hen volgens hem niets te bieden heeft. Uiteindelijk hoopt hij naar Zuid-Spanje te gaan, waar hij iemand kent in de horeca. Het weer is er tenminste ook beter.

“Waar hoop je over een tijdje te zijn?” vraag ik. “Ik hoop de vrouw tegen te komen aan wie ik alles kan geven” zegt hij met gesloten ogen. Over een ding is hij wel zeker: ooit zal hij van de Erasmusbrug springen, de brug die hij ziet als de opstijgende zwaan die hem kan brengen wat het leven niet kon brengen. Hij lacht en zijn ogen schitteren wanneer hij dit zegt. “Maar voorlopig niet, toch?” vraag ik hem. “Nee, nee!” lacht hij hartelijk terug. We nemen afscheid en ik loop de drukke verkeersweg op. Ik hoop dat Sydney zijn geluk vindt. Na deze avond heb ik hem nooit meer gezien.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Los het sommetje op Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Top