Waar niets is wat het lijkt

marthastr

Achter de glimlachende bewoners en de ogenschijnlijk gemoedelijke sfeer gaat een wereld schuil van belangenstrijd, complexe belangenverstrengeling, opportunisme,  intriges en geweld.

Een wereld die zich stukje bij beetje bloot geeft aan degenen die er een tijdje hebben gewoond. Een land waar werkelijk niets is wat het lijkt en het de kunst is tussen de zinnen en woorden door te leren kijken. Waar ongeschreven regels tellen en geschreven regels niet. Waar wie je kent het verschil kan zijn tussen leven en dood, tussen een gevangenisstraf deels in je eigen huis doorbrengen, of in een hel op aarde. Een land dat heel treffend is beschreven in de Volkskrant als een mix tussen Nederland en Italië. Waar sinds een paar maanden ook een parodie aan kan worden toegevoegd.

Drang naar eigen woningbezit

Wat beter dan deze kleurrijke realiteit te bekijken vanuit datgene wat alle inwoners van het land haast blindelings drijft, bindt en verdeelt: de drang naar een stuk grond,  een huis en de wegen die worden bewandeld om dit te bereiken. Een drang die zo sterk is, dat de politieke partij die het belooft en aannemelijk maakt, kan rekenen op de stemmen van een groot deel van het electoraat.

Een eigen woning betekent ook verantwoordelijkheid nemen

Waar het eigen huis een veilig plekje lijkt om even op adem te komen, blijkt het in werkelijkheid een venster naar blootstelling aan de complexe realiteit van een boeiend land.  Een realiteit die met het jaar steeds moeilijker te negeren is.

Artikelen die onder het blog verschijnen, hebben dan ook allemaal één of meerdere raakvlakken met het eigen woningbezit in Suriname. Of het nu om de steeds harder wordende woninginbraken, kwikvervuiling, ondoordachte verkaveling van grond voor woningbouw, corruptie en inflatie gaat.

Wie eenmaal een huis bezit en een gezin heeft, kan niet meer vluchten. Reden temeer om er ook iets aan te doen.

 

Selecteer berichten bij dit onderwerp

Top